​Największym skarbnikiem i sercem wyspy jest bez wątpienia Park Narodowy Garajonay, wpisany na listę światowego dziedzictwa UNESCO. To tutaj rozpościera się niezwykły, pradawny las laurowy (laurisilva) – relikt ery trzeciorzędowej, który w Europie przetrwał jedynie w nielicznych, wyspiarskich enklawach. Wilgotne powietrze przynoszone przez pasaty spowija koron drzew gęstą mgłą, tworząc specyficzny mikroklimat.

​Wędrując dobrze przygotowanymi szlakami pośród gęstwiny omszałych pni, wiekowych wrzosów sięgających kilku metrów wysokości oraz bujnych paproci, można odnieść wrażenie, że czas się zatrzymał. Niezwykła gra światła przebijającego się przez mgłę nadaje temu miejscu niemal magiczną, baśniową atmosferę – nic więc dziwnego, że lokalne legendy od wieków nazywają te rejony „lasem czarownic”. To prawdziwy raj dla miłośników trekkingu i fotografii przyrodniczej.

​Niezwykła przyroda to jednak tylko jedno z oblicz La Gomery. Równie unikalna jest kultura wyspy, z której wyrasta silbo gomero – tradycyjny, gwizdany język mieszkańców. Powstał wieki temu w języku rdzennych mieszkańców – Guanczów, a po hiszpańskiej kolonizacji został zaadoptowany do języka hiszpańskiego jako odpowiedź na trudne, usiane głębokimi wąwozami (barrancos) ukształtowanie terenu. Aby przekazywać wiadomości na odległość kilku kilometrów bez konieczności wielogodzinnej wędrówki przez góry, mieszkańcy przenieśli samogłoski i spółgłoski na system gwizdów o różnej tonacji i długości.

​Gwizd potrafi nieść się po dolinach na niewiarygodne odległości. Choć wraz z rozwojem nowoczesnej telekomunikacji tradycja ta mogła zaniknąć, mieszkańcy zadbali o jej przetrwanie – silbo gomero jest obecnie obowiązkowym przedmiotem w lokalnych szkołach oraz znajduje się na liście niematerialnego dziedzictwa kulturowego UNESCO. Melodia tych charakterystycznych dźwięków do dziś stanowi żywy, poruszający element codziennej tożsamości wyspy.

​Baza noclegowa wyspy wspaniale wpisuje się w jej kameralny i zrównoważony charakter. Zamiast ogromnych, kilkunastopiętrowych kompleksów wypoczynkowych, La Gomera stawia na obiekty wkomponowane w otoczenie. Słoneczne południe wyspy oferuje wspaniale usytuowane hotele i guesthouse’y usadowione na malowniczych klifach, z których rozpościera się zapierający dech w piersiach widok na Atlantyk oraz majaczący na horyzoncie wulkan Teide.

​Z kolei stolica wyspy, San Sebastián de La Gomera, to gratka dla pasjonatów historii. Spacerując po urokliwych, spokojnych uliczkach miasteczka, niemal na każdym kroku natrafimy na pamiątki po wyprawie Krzysztofa Kolumba. To właśnie stąd w 1492 roku słynny żeglarz wyruszył w rejs, który doprowadził do odkrycia Ameryki. Dziś historyczna architektura, zabytkowa wieża obronna oraz kameralne placyki zachęcają do powolnego poznawania tajemnic wyspy.

​Równie spektakularne atrakcje czekają na turystów na otwartym oceanie. Wody otaczające La Gomerę są jednym z najważniejszych rezerwatów waleni w Europie. Organizowane z lokalnych portów kameralne, ekologiczne rejsy pozwalają na obserwację delfinów oraz wielorybów w ich naturalnym środowisku – często w odległości zaledwie kilkudziesięciu metrów od łodzi, bez zakłócania ich naturalnego rytmu życia.

​Po dniu pełnym wrażeń i wędrówek warto zgłębić lokalne tradycje kulinarne, które są proste, aromatyczne i pożywne. Obowiązkowym punktem jest spróbowanie tradycyjnych ziemniaczków papas arrugadas, gotowanych w bardzo słonej wodzie i podawanych z pikantnym sosem mojo picón lub ziołowym mojo verde. Na obiad warto zamówić rozgrzewającą zupę z rzeżuchy (potaje de berros), serwowaną tradycyjnie w drewnianych miskach. Niezwykłym rarytasem jest również miel de palma – gęsty, słodki syrop pozyskiwany z soku palmy kanaryjskiej, stanowiący dodatek do deserów, serów i mięs.

​La Gomera zachwyca na każdym kroku, udowadniając, że najpiękniejsze i najbardziej autentyczne wspomnienia powstają tam, gdzie natura oraz tradycja wciąż grają pierwsze skrzypce.

Tekst i zdjęcia: Zenon Żyburtowicz